I niedziela Adwentu

Czuwajcie więc, bo nie wiecie, w którym dniu Pan wasz przyjdzie… (Mt 24, 42). Rozpoczyna się czas czuwania. Może inaczej – czas czuwania trwa dla ciebie od kiedy zaczęło się twoje życie. Adwent jest czasem, który powinien ostatecznie przełożyć się na każdy dzień ziemskiej wędrówki, uczynić całe twoje życie świadomym czuwaniem. Oczekiwanie na Chrystusa właśnie się rozpoczyna. Adwent to moment przewartościowania, ułożenia na nowo akcentów, jakie masz w życiu. Jak było za dni Noego… (Mt 24, 37), tak dziś uświadom sobie, że nie ma innego fundamentu jak Jezus Chrystus. Wszystko inne minie. To On, Jezus, przychodzi pośród nas, aby objawiać się jako jedyny prawdziwy fundament ludzkiego istnienia. Przeżywać Adwent to budować w sobie postawę czuwania. Kolor fioletowy uświadamia nam, że te dni wymagają ducha wyrzeczenia. Powiedzenie: „Chrystus jest najważniejszy!” to nie tylko teoria, to przede wszystkim postawa, którą musisz wyrażać całym sobą. Na początku Adwentu postaw sobie pytanie: Jak będę czuwał? Z czego zrezygnuję, aby pokazać, że nawet ważne po ludzku rzeczy ostatecznie nie są niezbędne? Tylko Jezus Jest niezbędny. Czuwaj bez żadnych skrótów, ułatwień i prostych rozwiązań. Czuwaj wiernie!